Tak. Możesz scalić różne formaty obrazów razem z istniejącymi dokumentami PDF za jednym razem. Nie musisz wcześniej konwertować obrazów do PDF.

Tak — i to dokładnie, nie tylko „najlepiej jak się da”. JPEG-i, które nie wymagają zmian, są osadzane bajt w bajt z identycznym hashem jak oryginał; wszystko, co musi być zakodowane ponownie, używa jakości 90 z pełną rozdzielczością kolorów. Zobacz poniżej Jak scalanie zachowuje Twoje pliki, aby poznać szczegóły dla każdego typu pliku.

Tak. Wystarczy przeciągnąć i upuścić pliki w preferowanej kolejności przed utworzeniem PDF-a. Wygenerowany dokument będzie miał dokładnie taki układ, jaki wybierzesz.

Jeśli PDF jest zabezpieczony hasłem, możesz podać poprawne hasło podczas przetwarzania. Po odblokowaniu jego strony mogą zostać scalone z innymi dokumentami i obrazami.

Korzystanie z jednego narzędzia oszczędza czas i upraszcza proces. Zamiast konwertować każdy obraz do osobnego PDF-a i dopiero potem je scalać, możesz przesłać wszystko naraz i utworzyć jeden PDF w jednym kroku.

Jeśli JPEG nie ma tagu orientacji do poprawy, przezroczystości do spłaszczenia ani nie zażądałeś obrotu, oryginalny plik jest osadzany dokładnie w takiej postaci — bez dekodowania, ponownego kodowania czy kompresji. Druga generacja strat JPEG to najczęstsza przyczyna utraty jakości w narzędziach do scalania, a ten sposób całkowicie temu zapobiega.

Potwierdzone na zdjęciu o rozmiarze 509 185 bajtów: strumień osadzony w gotowym PDF miał 509 185 bajtów i identyczny hash SHA-1 jak plik na dysku.

Płaska grafika jest wykrywana przez liczenie unikalnych kolorów, a nie zgadywanie po rozszerzeniu pliku, więc zdjęcie zapisane jako PNG trafi do JPEG, a wykres zapisany jako JPEG otrzyma bezstratne traktowanie. Gdy ponowne kodowanie jest nieuniknione, domyślna jakość 90 wyłącza podpróbkowanie chrominancji, co zachowuje pełną rozdzielczość kolorów na cienkich liniach i małym tekście — czyli tam, gdzie zwykle pojawiają się rozmazania.

Kolejność, w jakiej ułożysz pliki, jest kolejnością, w jakiej zostaną przetworzone — zachowywana jako jawna sekwencja, a nie wywnioskowana z nazw plików, czasu przesłania czy kolejności zwróconej przez sieć. Gdy jawna pozycja jest podana, ma ona pierwszeństwo, a pliki z tą samą pozycją zachowują wzajemny układ — to stabilne sortowanie, więc nic nie przetasuje się nieprzewidywalnie między dwoma uruchomieniami tej samej listy.

Każda strona jest śledzona podczas dodawania. Gotowy dokument raportuje, który plik źródłowy utworzył które strony i na którym numerze strony zaczyna się każdy plik, więc scalanie nawet 50 plików można prześledzić strona po stronie.

Każdy plik źródłowy staje się zakładką najwyższego poziomu. Jeśli PDF miał już własny spis treści, te wpisy są zagnieżdżane jeden poziom niżej z każdą referencją do strony przeliczoną na nową pozycję w połączonym dokumencie. Zakładki prowadzące poza strony faktycznie wniesione przez dany plik są usuwane, zamiast pozostawiać błędne odnośniki.

Orientacja jest obsługiwana w ustalonej kolejności, która decyduje o tym, czy wynik wygląda poprawnie:

• Najpierw odczytywany i stosowany jest tag orientacji EXIF. Zdjęcie z telefonu jest zwykle zapisane poziomo z tagiem mówiącym przeglądarce, by je obrócić. Ignorowanie tego tagu to najczęstszy powód, dla którego narzędzia do scalania tworzą strony bokiem.
• Twój własny obrót jest dodawany na końcu, względem tego, co już pokazywał plik — więc strona już obrócona o 90° i obrócona kolejne 90° kończy na 180°, czyli dokładnie tak, jak widziałeś na ekranie.

W przypadku obrazów piksele są transponowane — to dokładne przesunięcie indeksów, bez interpolacji i bez resamplingu. Potwierdzone: obrót obrazu cztery razy po 90° zwraca dane pikseli dokładnie identyczne jak oryginał, z zachowaniem wymiarów. W przypadku PDF-ów obrót jest zapisywany jako atrybut strony, więc pole strony zawsze odpowiada temu, co jest rysowane, a drukowanie i miniatury zachowują się prawidłowo. Potwierdzone: strona już obrócona o 90°, po kolejnym obrocie o 90°, miała dokładnie 180°.

Twoje oryginalne pliki nigdy nie są modyfikowane. Każdy obrót dotyczy tylko kopii w scalonym dokumencie, co sprawia, że operację można powtarzać bez zmian w źródle.

W trybie automatycznym strona jest obrazem — te same proporcje, bez białych pasków. Rozmiar fizyczny pochodzi z własnego DPI obrazu, bo to jedyne wiarygodne źródło: skan w 300 DPI formatu Letter powinien mieć rozmiar Letter, a nie ekranowy.

• DPI jest brane pod uwagę tylko w rozsądnym zakresie (około 36–2400). Poza nim wartość to szum w metadanych i przyjmowane jest 96 DPI — tyle używają przeglądarki i edytory tekstu.
• Wynik jest następnie ograniczany, by najdłuższy bok mieścił się między 2 calami a dłuższą krawędzią A4. Bez ograniczenia górnego zdjęcie 6000 pikseli bez DPI staje się stroną 60-calową, której nie przyjmie żaden druk, a bez dolnego — ikona 32-pikselowa zamienia się w znaczek pocztowy.

Możesz wybrać rozmiar stały — A3, A4, A5, Letter lub Legal — a każdy obraz zostanie wyśrodkowany na takim arkuszu, przy czym arkusz zostanie obrócony, by pasował do orientacji zdjęcia, więc zdjęcie poziome nie zostanie wciśnięte w pionową stronę. Możesz dopasować cały obraz do arkusza, wypełnić arkusz i przyciąć krawędzie, rozciągnąć do pełnego rozmiaru lub dodać margines w punktach (72 punkty = 1 cal).

Po zapisaniu scalonego pliku jest on ponownie otwierany i weryfikowany: liczba stron musi się zgadzać, a drzewo zakładek być czytelne. Plik, który nie przejdzie tej kontroli, zostanie zgłoszony jako błąd, a nie wydany do pobrania. Uszkodzone PDF-y, które dało się odczytać tylko po naprawie w trakcie scalania, są oznaczane w wyniku, więc dowiesz się o możliwych brakach zamiast odkryć je później.

Obsługiwane są duże skany do 300 megapikseli na obraz, a ucięte lub częściowo przesłane obrazy są ratowane, jeśli tylko uda się odczytać wystarczająco dużo danych — nie przerywamy całej operacji przez jeden niekompletny plik.